เพื่อนรัก...รักเพื่อน :---{[(ตอนจบ)]}---:
posted on 23 Apr 2009 13:49 by rukandloveเรื่องนี้ดำเนินมาถึงตอนจบแล้วครับ
และตั้งใจว่าจะไม่อัพเรื่องเป็นตอนๆ อีก
ถ้าว่างๆ อาจจะลงเรื่องอะไรเล่นๆ ให้ก็ได้นะครับ
• หลังกลับมาถึงหอพัก วันนี้ เหนื่อยจนแทบไม่อยากทำอะรัย มันท้อแท้ กำลังใจที่เคยมี ดูเหมือนมันจะหายไปหมด กับน้ำตา ความเสียใจ ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป คงทนไม่ไหวแล้ว มันคิดรัยไม่ออก ทุกอย่างมันหนักอึ้งไปหมด ตอนนี้อยากมีใครซักคน ที่รัก อยากอยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น คิดได้อย่างนั้น ผมก็เก็บของใส่กระเป๋าใบเล็ก หยิบลูกกุญแจรถ คงมีที่เดียวซินะ ที่ที่เรา จะสามารถพักพิง ที่ๆ ให้ความอบอุ่น แก่เรา ตลอดมา ผมขับรถประมาณเกือบสองชั่วโมงก็ถึง บ้าน ที่ให้ความอบอุ่น ที่เดียวที่เหลืออยู่ วันนี้โดดเรียน ไม่ไปเรียนพิเศษ เพราะ ไปก็คงเรียนไม่รู้เรื่องอยู่ดี หลังจากจอดรถ ก็เข้าไปในบ้านทันที
• แม่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว
• แม่คับ ผมเรียกชื่อแม่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า แล้วน้ำตาแห่งความอ่อนแอก็ไหลออกมา แม่ผมทำท่า ตกใจ แล้ว ล้างมือ เข้าสวมกอดผมไว้ ตอนนี้ผมอยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคย และ แสนอบอุ่น แม่ไม่พูดอะรัย แต่เอามือลูบหัวผมเบาๆ แล้วออกมานั่งที่ห้องรับแขก ผมกอดแม่ผมอยู่นาน จนน้ำตาหยุดไหล
• บูม มีรัยเปล่าลูก //// เสียงของแม่ช่วยดึงสติผมกลับมา ผมเช็ดน้ำตา จะบอกแม่ได้ยังงัยว่าเกิดอะรัยขึ้นกับผม ถ้าแม่รู้ ผมรู้ว่าแม่คงไม่ว่าอะรัย เพราะแม่รักผมมาก แต่แม่ก็คงเสียใจ
• บูมคิดถึงแม่คับ
• แม่ผมยิ้ม แล้วลูบหัวผมเบาๆ //// บูมโตแล้วนะลูก ร้องไห้เป็นเด็กเลย แล้วนี่ทานรัยมายัง คับ
• ผมส่ายหน้า ///
• งั้นเดี๋ยวแม่ทำของโปรด ของบูม ให้ทานนะคับ ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะลูก
• คับ // ผมเดินขึ้นมาบนห้อง เปิดแอร์แล้วล้มตัวลงนอน ห้องยังดูสะอาด และเป็นระเบียบ กว่าตอนที่ผมอยู่ซะอีก นี่คงเป็นฝีมือของแม่ผมแน่ เก็บของเสร็จอาบน้ำ แล้วล้มตัวลงนอน วันนี้เพลียมาทั้งวัน หลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้สึกตัวอีกที เมื่อรู้สึกว่ามีใครมาเขย่าตัว
• ทานข้าวได้แล้วลูก พ่อกลับมาแล้ว
• คับแม่ ////
• หวัดดีคับพ่อ
• อ้าวบูม ไม่มีเรียนหรอคับ
• มีคับ แต่ผมคิดถึงพ่อกับแม่
• อ้อนเป็นเด็กไม่รู้จักโตนะเรา แล้วพ่อผมก็เอามือตบที่หัวผมเบาๆ /// ทานข้าวก่อนแล้วคุยกัน
• แล้วเราก็ลงมือทานข้าว อาหารฝีมือแม่ผมยังอร่อยเหมือนเดิม
• ทานเยอะ นะลูก ดูผอม ไปเยอะเลย///// จากสายตาที่คอยเป็นห่วงเรา แม่ไม่เคยว่าผมอ้วนขึ้นซักที เห็นทีรัยก็บอกผอมตลอด ทั้งที่น้ำหนักผมก็เท่าเดิม หลังจากทานข้าวเสร็จ ผมก็นอนตักแม่ดูทีวี จนพ่อแซว
• อ้อนแม่ขนาดนี้ อยากได้อะรัยเปล่า
• ขนาดพ่อก็ยังมองผมเป็นเด็กๆ ที่จริง ผมไม่ต้องอ้อน แค่บอกว่าอยากได้ พ่อกับแม่ก็ไม่เคยขัด แต่ผมก็รู้ ว่า อันไหนจำเป็นไม่จำเป็น
• พ่อคับ แม่คับ พรุ่งนี้ผม โดดเรียนได้เปล่าคับ
• บูมมีอะไรเปล่าคับ
• ผมอึ้งไปนาน // ผมคิดถึงพ่อกับแม่ คิดถึงบ้าน
• ได้ลูก สบายใจแล้วค่อยกลับ /// ดูเหมือนว่าแม่ผมจะดูออกว่าผมกำลังไม่สบายใจอะไรบางอย่าง แต่ท่านก็ไม่เซ้าซี้ที่จะถาม
• ผมรักแม่คับ /// แม่ผมยิ้ม แล้วลูบหัวผมเบาๆ
• อ้าว แล้วพ่อล่ะ //// ผมกับแม่มองหน้าพ่อ แล้วยิ้ม /// ผมรักพ่อด้วยคับ
• ไอ้ลูกไม่ยอมโต อย่าอ้อนแม่มาก /// เดี๋ยวแม่ไม่รักพ่อ
• พ่อขี้อิจฉา //// แล้วแม่ก็หัวเราะ /// หลังจากที่ได้กลับมาบ้าน มันทำให้ผมสบายใจขึ้น ได้ อยู่กับพ่อกับแม่ กับสิ่งรอบข้างที่คุ้นเคย ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย มากขึ้น//// ผมปิดโทรศัพท์หลังจากที่โทรบอกไอ้นิค ว่าจะโดดเรียนให้มันลากิจ กะอาจารย์ให้ด้วย หลังจากได้นอนอย่างเต็มอิ่ม มันทำให้สมองโล่ง และคิดตัดสินใจอะไรได้หลายอย่าง มันคงถึงเวลาแล้วสินะ ที่ผมจะบอกมันไป /// ผมจะไม่ยอมให้ความรู้สึกแบบนี้มาทำร้ายผมอีกแล้ว ถ้าปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้น ทั้งตัวผม และคนที่รักผมอาจเสียใจไปด้วย ผมจะไม่ทำอะไรที่ทำให้ พ่อกับแม่ต้องเสียใจเพราะผมเป็นอันขาด
• บูม จะกลับกี่โมงลูก
• สี่โมงเย็นคับแม่ ถึงหอพักก็ประมาณ 16.00คับ
• งั้นเดี๋ยวแม่เตรียมของฝาก เอาไปฝากเพื่อนๆ ด้วยนะลูก /// ผมเห็นแม่ผม หิ้ว สตอร์เบอรี่ มาหลายถุง แล้วส่งให้ลุงเอาไปใส่ไว้ท้ายรถ
• ผมขับรถไปจอด หน้าหอ เดินเข้าไปสวัสดีป้าเจ้าของหอ แล้วเอาสตอร์เบอรี่ ฝากป้าด้วย
• ขอบใจ จ้า กลับบ้านมาใช่เปล่า
• คับป้า ///
• เอ่อ บูม มีเพื่อน หนู มารอตั้งแต่เมื่อวาน ไม่รู้กลับไปยัง แต่ป้าไม่ได้ให้กุญแจสำรองไป เพราะว่าเห็นหนูไม่อยู่
• คับ // ใคร ผม เริ่มสงสัย
• หลังจากที่เดินหิ้วของพะรุงพะรัง ขึ้นมาบนห้อง ก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นไอ้ต่อ หน้าตาเหมือนคนอดนอน ทั้งคืน เมื่อมันเห็นผม ก็วิ่งเข้ามา จับแขนผม
• บูม หายไปไหน มา ต่อเป็นห่วงรู้เปล่า เรียนก็ไม่ไป นึกว่าเป็นอะรัย โทรศัพก็ปิด ต่อเป็นห่วงจะแย่อยู่แล้ว //// ผมปล่อยมันพูดไป โดยที่ไม่ได้ตอบ หรือพูดอะรัยออกมา หลังจากที่เปิดประตูเอาของเก็บ ไอ้ต่อมันเดินเข้ามาในห้อง ด้วย
• บูม ต่อทนไม่ไหว แล้วนะ //// ไม่ไหว ใช่ มรึงคงอยากเลิกกับกรูเร็วๆ แล้วไปหาแฟนมรึง อะดิ ผมคิดในใจ //// แล้วผมก็พูดสิ่งที่ผม เฝ้าคิดและตัดสินใจ
• ต่อ //// มันมองหน้าผมเมื่อได้ยินเสียงผมพูดขึ้นเป็นครั้งแรก
• เรา เลิกกันเหอะ ต่อไปเราไม่ต้องติดต่อกันอีก ขอให้มันจบเพียงแค่นี้ ถึงแม้เป็นประโยคสั้นๆ ที่พูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ และ ความกล้าทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้ แต่นี่คือสิ่งที่ผมได้คิดมาหนึ่งวันกับหนึ่งคืนเต็มๆ ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บสักเพียงใด แต่มันก็คือความจริงที่ผมไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ โชคดีน่ะต่อ ลาก่อนความสุข ถึงเวลาที่ต้องเผชิญกับความทุกข์เสียที
***** หลังจากที่พูดจบ ไอ้ต่อหน้าซีดจนผมตกใจ มันทรุดตัวลงนั่ง ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากมันซักคำ ผมตกใจมากพอสมควรที่เห็นมันมีอาการแบบนั้น /// ไอ้ต่อ มรึงจะรู้เปล่า ว่ากรูก็เสียใจมาก ขนาดไหน แต่นี่เป็นสิ่งที่กรู จะทำเพื่อคนที่กรูรัก มรึงอาจสับสน เพราะเรา คบกันมานาน แต่เมื่อมรึงเลือก น้องเขาแล้ว กรูก็ไม่อยากทำให้มรึงลำบากใจอีก ผมคิดและเก็บความรู้สึกไว้ในใจ แต่ทำมัยน้ำตาเจ้ากำ มันถึงยังไหลออกมาจนได้ มรึงจะออกมาทำมัย มรึงจะเรียกร้องความสงสารหรืองัย ไอ้บูม มรึงอย่าเห็นแก่ตัวนักเลย ผมไม่อยากเห็นหน้ามันอีก ไม่อยากให้มันเห็นน้ำตา เดี๋ยวจะทำให้มันลำบากใจ ผมทรุดตัวนอนบนเตียงแล้วหันหน้าหนีมัน โดยที่น้ำตามันยังไม่หยุดไหล
• บูม ..... บูมมีคนอื่นใช่เปล่า /// หลังจากที่มันเงียบไปนาน แต่ทำมัยมันพูดแบบนั้น มรึงต่างหากที่มีคนอื่น แต่ก็ดีเหมือนกัน หากมันจะเข้าใจแบบนั้น มันจะได้ไม่ลำบากใจ
• ใช่ และ กรูก็เริ่มรักเขาแล้ว //// มรึงพูดออกไปได้ยังงัยไอ้บูม ทั้งที่จริงแล้ว ไม่มีใครเลย ที่จะเข้ามาแทนที่มรึงได้ กรูมีมรึงแค่คนเดียว ///// ต่อมรึงกลับไปเถอะ เดี๋ยวกรูก็จะออกไปหาคนที่กรูรักเขาเหมือนกัน
• ได้ แต่ก่อนที่มรึงจะไป กรูอยากให้อะรัยมรึงซักอย่าง /// ผมงงกับคำพูดมัน มันจะให้อะรัยผม คงเป็นสร้อยที่ผมเคยให้มัน ดีเหมือนกัน เราสองคนจะได้ไม่มีอะรัยติดค้างกัน โชคดีนะต่อ มรึงเป็นคนที่กรูรักที่สุด และ กรูคงรักใครไม่ได้อีกแล้ว/// ผมหันไปมองมัน แต่สิ่งที่ผมเห็นมันทำให้ผมถึงกับหน้าซีด หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ/// ไอ้ต่อเดินตรงเข้ามาหาผม จับมือผมไว้กับมีดปลอกผลไม้ ที่มันหยิบมา แล้ว หันปลายมีด เข้าหาหน้าอกตัวเอง
• ก่อนมรึงจะจากกรูไป กรู อยากให้สิ่งสุดท้ายที่กรูมี นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่กรูสามารถให้มรึงได้ กรูเคยบอกมรึงแล้ว ว่า กรูรักมรึงมาก แม้แต่ชีวิตกรูก็สามารถ ให้มรึงได้
• ไอ้ต่อ .......ผมร้องห้ามมัน แล้วพยายาม ดึงมีดออก แต่มันก็ดึงมีดเข้าหาตัวเองอย่างแรง ปลายมีด จิ้มเข้า บริเวณหน้าอกมัน จนเห็นเลือดซึมออกมาจากแผล
• ต่อ หยุด มรึงทำอย่างนี้ทำมัย /// ผมตะโกนห้ามมัน ตอนนี้ทั้งน้ำตา ไหลออกมามากมาย ทั้งต้องออกแรงดึง มีดไว้
• บูม มรึงเอาไปเหอะ กรู อยู่ต่อไปไม่ได้ อีกแล้ว แค่นี้กรูก็ทรมานเหมือนตายทั้งเป็น /// นี่มันหมายความว่ายังงัย หมายความว่ามัน ยังรักผม ยังแคร์ผมนั้น เหรอ แล้วที่มันทำ/// ผมรวบรวมแรงที่มีอยู่กระชากมีดออกมาจากมันอย่างแรง
• โอ๊ย...........
• บูม............. ////// ไอ้ต่อหน้าตาตื่น ตอนนี้แขนผม เลือดไหลออกมาเป็นให้เห็น เริ่มรู้สึกเจ็บ
• บูมเป็นงัยบ้าง ไอ้ต่อ หน้าตาตื่น ทั้งหยิบผ้าเช็ดหน้ามันมากดที่แผล และ ถาม ซ้ำๆ ว่าเป็นยังงัยบ้าง แผลไม่ใหญ่มาก กดไม่นานเลือดก็หยุดไหล แต่มัน สีหน้า ตกใจมากยังกะแผลใหญ่ มากมาย
• กรูไม่เป็นรัย แล้วทำมัยมรึงถึงทำแบบนั้น /// ผมเริ่มถามมันทันที
• มันโผ เข้ากอดผมไว้แน่น /// บูม ต่อรักบูม จะให้ต่อทำยังงัย แค่สามวัน ต่อทรมานมากขนาดไหน บูมรู้เปล่า และนี่ ถ้าหาก จะให้ต่อ ไม่เห็นหน้าบูมตลอดไป ต่อไม่รู้ว่าจะอยู่ไปเพื่ออะไร มันพูด แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมา แล้วกอดผมไว้แน่น
• แล้วแฟนมรึงหละ ..........
• แฟน ใคร
• ก็น้องเบลงัย
• บูม ต่อบอกแล้วงัยน้อง เบล เป็นแค่น้องสาวคนหนึ่ง ต่อไม่เคยคิดอะรัยกับน้องเขาเลย
• ไม่คิดรัย แล้วที่มรึงทำ ไม่คิด แต่ตัวติดกันตลอดนี่น่ะ
• ก็ บูมสั่งให้ต่อ ทำแบบนั้นไม่ใช่หรอ ต่อกลัวบูมโกรธ จะทักก็ไม่กล้า บอกแล้วงัยว่าต่อไม่อยากทำ
• จะบ้า นี่ที่มันทำเพราะผมสั่งมันงั้นหรอ นี่ทำมัยมรึงถึงได้โง่อย่างนี้ /// นี่ที่กรู ทุกข์ใจแทบบ้า ต้องร้องให้คร่ำครวญ ตั้งสามวัน เป็นเพราะกรูสั่งให้มันทำนั้นหรอ
• งั้นกรูสั่งให้มรึงไปซะ
• ไม่นะบูม ต่อไม่ทำอีกแล้ว ต่อ จะไม่ทำอีกแล้ว ต่อทนไม่ไหวอีกแล้ว ขอร้องหละบูม อย่าให้ต่อทำอะรัยที่มันฝืนความรู้สึกอีกเลย
• แล้วทำมัยมรึงไม่บอกกรู ว่า............./////
• ก็ถ้าต่อไม่ทำ กลัวบูมว่าต่อไม่เห็นความสำคัญของบูม /// มันมองหน้าผม ตวงตาคู่ใสยังมีคราบน้ำตาซึมอยู่
• ไอ้ต่อ ทำมัยมรึงถึงได้โง่ขนาดนี้
• บูม หมายความว่างัย /// ทำหน้างง
• ก็ทำมัยต้องทำตามที่บอกด้วย
• อ้าว........ก็ นี่หมายความว่างัย หมายความว่า บูมยังรักต่ออยู่ใช่เปล่า//ทำท่าดีใจจนน่าหมั่นไส้
• แล้วกรูจะไปรักใครได้ ทำมัยเรื่องแบบนี้มรึงถึงได้โง่ขนาดนี้
• แล้วที่........... จุ๊บ........... ///ผมจูบที่ปากมันอย่างเร็ว มันอึ้ง ถึงกับหน้าแดง
• กรูงอล
• ห๊า............บูมงอล///// มันยิ้มแล้วหัวเราะผมเบาๆ
• เออ............. หาเชี่ยรัยดัง คนเขาได้ยินกันหมดแล้ว/// อายมันจริงๆ และขำตัวเองว่าทำมัยถึงได้โง่ขนาดนี้
• ไอ้ต่อ กอดผมไว้แน่น แล้ว มันก็หอมแก้มผมเบา ๆ บูมทีหลังห้ามรัยแบบนี้นะ รู้เปล่า ว่า มันทำให้ต่อแทบบ้าตาย////ไม่ใช่แค่มรึงกรูก็เกือบแย่เหมือนกัน
• แล้ว แผลเป็นงัยบ้าง
• เออ ไม่เป็นรัย แล้วมันก็รีบ ไปค้นหายามาทาให้ผม สีหน้ามัน กังวล และดูมันก็คงเป็นห่วงผมมาก///// กรูขอโทษนะต่อ กรูทำร้ายมรึงอีกแล้ว ผิดที่กรูเอง ที่ขี้น้อยใจ ไม่ไว้ใจมรึง กรูขอโทษ////
• บูมเป็นรัย เปล่า......
• เปล่า .... กรูขอโทษ ///// ทำแผลเสร็จมันก็นั่งกอดผมไว้แน่น อย่างกับกลัวผมหายไปไหน แล้วก็หอม แก้มผมอยู่นั่นแหละ
• มรึงจะหอมรัยนักหนา แก้มกรูช้ำหมดแล้ว
• ก็ไม่ได้หอมตั้งสามวัน รู้เปล่าว่าคิดถึงมาก
• ไม่รู้
• บูม ใจร้ายอ่า
• เออ มรึงอยากโกหกกรูก่อนทำมัย
• โห รู้งี้ บอกตั้งแต่วันแรกก็ดี ก็ต่อ ไม่อยากให้บูมไม่สบายใจ/// แล้วมันก็เล่าเรื่องน้องเบลให้ผมฟัง ฟังดูแล้วก็น่าสงสารน้องเขาเหมือนกัน น้องเขา พ่อเสียไปแล้ว อยู่กับแม่ คงเหงา รู้จักกับไอ้ต่อ โดยบังเอิญ มันสงสารน้องเขา และบอกน้องเขาว่ามีแฟนแล้ว เลยคบกันแบบพี่ชายกับน้องสาว แต่ที่ไม่บอกผมเพราะกลัวผมคิดมาก
• ต่อไป ต่อ ไม่คุยกะน้องเขาล่ะ
• อ้าว ทำมัย
• เข็ดจนตาย /// มันตอบแบบยิ้มๆ
• ไม่เป็นรัย กรูเข้าใจ
• ไม่เชื่อบูมอีกแล้ว ปากบอกเข้าใจ แต่คิด อีกอย่าง ไม่เอาแล้ว ขืนคุยอีก บูมคิดขึ้นมาอีกต่อก็แย่ดิ
• มรึงแคร์กรูขนาดนั้นเลย
• มันมองหน้าผม ด้วยสายตาที่จริงจัง /// บูม ต่อแคร์บูมมาก กว่าที่ต่อบอกบูมซะอีก
• ผมเอามือลูบผมมันเบาๆ แล้วหอมแก้มมัน //// ขอบใจนะต่อ ที่ไม่ทิ้งกรูไป กรูรักมรึง และ มีมรึงคนเดียว กรูก็เกือบแย่เหมือนกัน ถ้าไม่มีมรึงกรูก็ไม่รู้ว่าจะทำยังงัย /// มันยิ้มหวาน นึกว่าจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่น่ารักแบบนี้อีกแล้ว
• ต่อก็รักบูม รักมากด้วย มันไม่ทำอะรัยได้แต่นั่งกอดผมอยู่อย่างนั้น นานจนผมเมื่อย จึงเอนตัวนอนลงบนตักมัน มันก็ยิ้ม เอามือมาลูบผม ของผมเบาๆ แล้วก้มลงหอมแก้ม ผมอีกครั้ง เราไม่ได้พูดรัยกันต่อ แต่รู้ว่าใจสองดวง ที่เรียกร้อง และโหยหาความรักที่กำลังหลุดลอยไป แต่ตอนนี้ มันได้มารวมกันอีกครั้ง และช่วยกัน แต่งเติมความรัก ให้แก่กันจนเต็ม
• นี่คงเป็นบทสรุปความรักของเด็กหนุ่มสองคนที่เริ่มต้นด้วย คำว่าไม่ถูกชะตา แต่ท้ายที่สุด กลับลงเอยด้วยคำว่ารัก อนาคต ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ที่รู้ ตอนนี้ดวงใจสองดวงได้รวมกันเป็นเพียงหนึ่งเดียว แม้ว่าอนาคตจะสุขหรือทุกข์ เราสองคนก็จะช่วยกัน ฝ่าฟัน และคอยเคียงข้างกันตลอดไป
บทสรุปความรัก ของ บูม กับ ต่อ มันก็คือ รัก นั่นเอง
*************************************
จบบริบูรณ์ คับ ***** ตอนพิเศษ ***********
• บูมทำรัย กินข้าว
• แป็บ
• แป็บรัย เร็ว มันบ่ายสองแล้วน่ะ เดี๋ยว โรคกระเพาะก็กำเริบอีกหรอก
• เออน่า //// คุยเอ็มกับน้องอยู่คับ เงียบไปซักพักชักเอะใจ
• หน้างอ อีกแล้ว //// นิสัยมันนี่แก้ไม่หายจริงๆ ขี้งอล ที่สุดในโลก
• คุยกะใครนักหนา ข้าวจะกินเปล่า อุตส่า รีบ ไปเร่งแม่ค้าด้วย กลัวหิวที่ไหนได้
• ผมก็เฉยคับ ขี้งอลนักแกล้งซะเลย
• มันคงทนไม่ไหว ดึงคอเสื้อผม /// เร็วกินไม่กิน ถ้าไม่กิน เลิกให้เล่นแล้วน่ะ ไอ้เอ็มนี่
• เฮ้ย นี่มันคอมกรูนี่หว่า ไม่กล้าพูดคับคิดในใจ/// เข้ามากอด หอมแก้มทีหนึ่ง /// กินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวค่อยมาเล่น ถ้าไม่เลิกเดี๋ยวได้เล่นอย่างอื่น จะหาว่าไม่เตือน /// ทำหน้าหื่น รู้เปล่าหน้ามรึงไม่ได้หื่น แต่มันน่ารักมากกว่า จึงรีบหยุดเล่น ที่หยุดเล่นไม่ได้กลัวมัน แต่กลัวใจตัวเอง กลัวอดใจไม่ไหว คริ ๆ
********************************************************************
อวสานแล้วนะครับ
ถ้ามีเรื่องอะไรอาจจะมาอัพบ้างเล็กน้อย
แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาครับ
------------------------------------------------
Tags: gay, love, stories, yaoi, นิยาย, รัก, เกย์, เรื่องสั้น5 Comments